2006/Jul/12

รถราพลุกพล่านแต่ผู้คนบางตา ผมกำลังยืนอยู่ริมถนนตรงทางม้าลาย รอคอยให้ถนนว่าง

แต่น้อยครั้งนักที่ถนนจะว่างก่อนที่ผมจะได้ข้าม รถที่มุ่งหน้ามาไม่ว่าจะเร็วแค่ไหนมักจะหยุดให้ผมได้ข้ามก่อน ผมเดินข้ามไปพร้อมกับค้อมศีรษะเล็กน้อยแทนคำขอบคุณ

จากที่ผมสังเกตดู คนที่นี่เมื่อจะข้ามถนนก็มักจะข้ามเลย ไม่ค่อยยอมเสียเวลามองซ้ายขวามากนัก แต่ด้วยธรรมเนียมการหยุดรถให้คนข้ามก่อนก็เลยยังไม่มีเหตุการณ์ระทึกใจให้ผมได้เก็บมาเล่า

บ่อยครั้งที่ความคุ้นเคยเดิมๆ จะทำให้ผมยืนรอให้ถนนว่างก่อน แต่สุดท้ายรถที่กำลังวิ่งมาก็หยุดให้ผมข้ามก่อนแทบทุกครั้ง และบางครั้งความคุ้นเคยนั้นก็ทำให้ผมเลือกที่จะทำอะไรแปลกๆ อย่างการถอยออกมาหลบอยู่ห่างๆ จากทางม้าลายเพื่อให้รถที่วิ่งผ่านมาผ่านไปโดยไม่ต้องหยุดให้ผม ผมรออยู่ห่างๆ อย่างนั้นจนกระทั่งถนนว่างลงจึงข้าม

อยู่ที่นี่มาเกือบครึ่งปีแล้ว แต่ผมก็ยังไม่คุ้นเคยกับธรรมเนียมแบบนี้เลย

เขียนถึงแต่เรื่องดีๆ ของบ้านอื่นเมืองอื่นบ่อยๆ บางครั้งผมก็ถามตัวเองเหมือนกันว่าผมเป็นพวกคลั่งเมืองนอก เห็นอะไรก็ดีกว่าเมืองไทยไปหมดหรือเปล่า แต่ผมคิดว่าผมมีคำตอบให้กับตัวเอง

ผมแค่รู้สึกประทับใจในสิ่งที่ผมเห็น บังเอิญสิ่งที่ผมเห็นมันเกิดขึ้นที่สิงคโปร์เท่านั้นเอง

Comment

Comment:

Tweet