2006/May/05

ค่าใช้จ่ายประจำเดือนของผมออกเมื่อบ่ายวันก่อน และมันก็กลายเป็นกิจวัตรของผมไปแล้วที่จะต้องเดินไป University Hall เพื่อไปรับเงินทุกๆ ต้นเดือน แปลกอยู่อย่างที่ NUS จะจ่ายเงินให้เป็นเงินสด (แต่ก็เฉพาะคนที่มาทำ internship ที่นี่) ทำให้ทุกๆ ครั้งที่ผมได้รับเงินแล้วต้องเดินไปที่เครื่องฝากเงินที่ Yusof Ishak House อีกที

แต่คราวนี้เครื่องฝากเงินเกิดเสียขึ้นมาซะดื้อๆ ยังงั้น ผมก็เลยต้องกำเงินปึกใหญ่กลับไปที่ห้องแลบก่อน รอเวลากลางคืนเมื่อผมกลับที่พักแล้วค่อยไปฝากที่เครื่องแถวๆ นั้น

ตกกลางคืน...

ผมนั่งรถกลับจากมหาวิทยาลัยมาลงที่ธนาคาร DBS ใกล้บ้าน ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณ 4 ทุ่ม ผู้คนบางตา แถวๆ นั้นอาจจะมีห้างสรรพสินค้าแต่มันก็ผ่านช่วงเวลาปิดมาแล้ว ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่เคยรู้สึกกังวลเวลาไปไหนมาไหนตอนกลางคืนเลย เพราะผมรู้สึกว่าอยู่ที่สิงคโปร์ค่อนข้างจะปลอดภัยทีเดียว (ถ้ารู้ว่าที่ไหนไม่ควรไป)

คนสุดท้ายที่ใช้เครื่อง ATM เดินออกไปแล้ว ที่จุดฝากถอนอัตโนมัติตรงนี้มีเครื่องฝากเงินอยู่ทางซ้ายมือสุด เครื่องถอนเงินอีกสองเครื่องอยู่ติดกันทางด้านขวามือ ผมหยิบเงินออกมาจากกระเป๋าแล้วรีบเดินเข้าไปที่เครื่องฝากเงิน มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังก่อนที่สายตาจะไปปะกับมัน!

ท่ามกลางเงามืดที่แอบอยู่ในซอกหลืบที่แสงไฟส่องไปไม่ถึงมีร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหว และก่อนที่ผมจะตัดสินใจทำอะไรได้มันก็คืบหน้าเข้ามาแล้ว ผมชะงักก่อนที่จะก้าวถอยไปตั้งหลัก ในใจพยายามคิดว่าจะรับมือกับเหตุการณ์นี้ยังไงดี

ไม่ช้ามันก็เผยร่างดำมืดของมันออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน สยายปีกและแสยะยิ้มให้กับผมราวกับว่าผมกำลังจะเป็นเหยื่ออันโอชะของมัน มันกระโดดโลดเต้น วิ่งร่อนอย่างร่าเริงข้ามไปมาระหว่างเครื่องถอนเงินและเครื่องฝากเงิน ดูไม่ยี่หระกับอันตรายใดๆ

ไม่ใช่ว่าผมจะไม่เคยเห็นแมลงสาบ และที่สำคัญผมไม่เคยกลัวมัน แต่ไม่รู้ทำไมผมกับแมลงสาบถึงได้มีดวงสมพงษ์กันอยู่เสมอๆ

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน...

ผมยืนอยู่ห่างๆ เพื่อดูเชิง ตั้งใจว่าจะรอจังหวะที่มันเผลอเข้าประกบเครื่องฝากเงิน วินาทีที่เห็นมันผละไปจากเครื่องฝากเงินผมก็รีบยื่นบัตร ATM เข้าไปทันที แต่ดูเหมือนมันจะอ่านใจผมออก มันรีบกลับหลังวิ่งมาทางผมทันที ด้วยความตกใจผมรีบชักมือกลับมายืนตั้งหลักอีกครั้ง มันจ้องหน้าผมแล้วหัวเราะอย่างสะใจ

ชีพจรเต้นแรง มือที่สั่นเทาตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อ ในใจผมกำลังลังเลว่าจะเอายังไงดี จะเลิกล้มความตั้งใจหรือจะอยู่วัดใจกับมันดี แล้วผมก็ตัดสินใจสู้ต่อ

ผมรอจังหวะอีกครั้งหลังจากที่จ้องหน้ากันจนเบื่อแล้ว มันวิ่งกลับไปทางเครื่องถอนเงินอีกครั้ง มันหายไปนานจนผมเริ่มวางใจ ผมรีบฉวยจังหวะนี้สอดบัตร ATM เข้าไปที่เครื่องฝากเงิน แต่ด้วยความไม่ประมาทผมจึงยืนอยู่ห่างๆ จากเครื่องแล้วยื่นมือไปกดปุ่ม ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาผมจะได้ตั้งหลักได้สะดวกหน่อย

ดูเหมือนผมจะติดกับดักที่มันวางเอาไว้อย่างแยบยล...

ขณะที่กำลังทำรายการไปได้ซักพัก ความวางใจเริ่มกลับคืนมา แต่ไม่ทันที่จะได้หายเหนื่อย มันพุ่งออกมาจากซอกด้านข้างๆ อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันรู้ว่าผมจะต้องถอยกลับมาตั้งหลักอีก มันเรียกพวกมาเพิ่มอีกหนึ่งตัวบินมาจากด้านหลัง เสียงปีกที่กระพือพั่บๆ ในค่ำคืนที่เงียบสงัดราวกับเป็นเสียงของมัจจุราชที่กำลังมาตามทวงหนี้ ใจของผมหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที นี่มันเป็นเรื่องจริงหรือว่าผมแค่ฝันไป

ผมได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น มันทั้งสองตัวมองหน้าผมที่กำลังซีดเผือดแล้วยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย ตัวแรกพยักหน้าให้ตัวที่สองเหมือนกับกำลังจะส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง แต่ก่อนที่ผมจะตีความอะไรได้ตัวที่สองก็ทะยานมุ่งหน้ามาทางผม

ไม่มีอะไรจะน่ากลัวไปกว่าแมลงสาบที่กำลังบินอยู่ ไม่มีใครที่จะอ่านใจมันออกว่ามันจะบินไปทางไหน แต่วินาทีนี้มันกำลังบินมาทางผม ขาของผมแข็งทื่อเกินกว่าที่จะถอยไปไหนได้ ได้แต่ปักหลักรอรับชะตากรรมเท่านั้น มันมุ่งหน้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

แต่แล้วมันก็เปลี่ยนใจบินไปอีกทาง กลับไปร่อนลงตรงที่เดิม แล้วหันไปหัวเราะกับเพื่อนของมัน คงสะใจที่ได้ปั่นหัวมนุษย์หน้าโง่ที่ยืนทื่ออยู่ตรงนี้

ผมตัดสินใจรีบจัดการธุระให้เสร็จ หย่อนเงินลงไปในเครื่องแล้วรอมันนับ ช่วงเวลาที่เครื่องกำลังนับเงินดูยาวนานราวกับหยุดนิ่ง แต่มันคือช่วงเวลาที่ผมอยากให้ผ่านไปให้เร็วที่สุด

และแล้วทุกอย่างก็เสร็จสิ้น ผมรีบเก็บใบเสร็จรับเงินและบัตร ATM แล้วมุ่งหน้าออกจากดินแดนนรกแห่งนั้นอย่างไม่คิดชีวิต และไม่แม้แต่คิดจะหันกลับไปมอง ความโล่งใจกลับคืนมาอีกครั้ง อย่างน้อยผมก็ปฏิบัติภารกิจอันนี้จนเสร็จสิ้น ถึงแม้จะไม่สวยงามนักก็ตาม

ผมยิ้มอย่างสบายใจ มันจะมีซักกี่ตัวมันก็ไม่อาจขวางไม่ให้ผมก้าวไปข้างหน้าได้หรอก เพราะว่าผมไม่เคยกลัวมัน

ใครบอกว่าผมกลัวมัน?

Comment

Comment:

Tweet


เฮ่อ.....


นึกว่าอะไร


จาก "นักรบเร็วกว่าปีศาจ"
#2 by (58.9.137.181) At 2006-09-23 20:13,
......
#1 by gomora At 2006-07-20 13:26,