2007/Nov/26

เจ้ายักษ์ตาเดียวมันนั่งจ้องหน้าผมมาได้สักพักแล้ว แต่ผมไม่กลัวหรอก ผมจ้องหน้ามันตอบด้วยความหงุดหงิด จะไม่ให้หงุดหงิดได้ยังไง ก็มันนั่งขวางประตูอยู่ ผมอยากจะออกไปไหนก็ไปไม่ได้ เป็นอย่างนี้มาได้หลายวันแล้ว

ผมเจอมันครั้งแรกเมื่อสามอาทิตย์ก่อน ตอนกำลังจะออกจากบ้านมันก็มานั่งขวางประตูอยู่ แต่ตอนนั้นตัวมันเล็กกว่านี้มาก ผมเลยพอจะก้าวข้ามมันไปได้ แต่พอเวลาผ่านไปตัวมันกลับโตขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ตัวมันใหญ่จนปิดทางเข้าออกเสียสนิท ผมไม่เห็นทางแทรกออกไปได้เลย

ผมกลับมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ได้แต่ถอนหายใจเรื่อยเปื่อย นี่ผมออกไปไหนไม่ได้มาหลายวันแล้ว ข้าวปลาที่เก็บตุนเอาไว้ก็ชักจะร่อยหรอ ปล่อยไว้อย่างนี้อีกสักหน่อยผมคงตายแน่ๆ

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมเอื้อมมือไปรับสาย รู้สึกได้ว่าแขนของผมเริ่มไม่ค่อยมีแรงแล้ว

“เฮ้ย เย็นนี้เตะบอลที่เดิม คราวนี้ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด”

“วันนี้ไปไม่ได้จริงๆ ว่ะ โทษที ยังออกจากบ้านไม่ได้เลย”

“อะไรวะ ตั้งนานแล้วยังไม่ทำอะไรอีกเหรอวะ คิดจะแห้งตายอยู่ในบ้านยังงั้นเลยรึไงวะ”

จบบทสนทนาผมกลับมานั่งคิด ผมน่าจะทำอะไรสักอย่างตั้งแต่ตอนที่เจ้ายักษ์ตาเดียวมันยังตัวเล็กและผมยังมีแรงอยู่ นึกแล้วอยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆ สักครั้ง แต่คิดไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร โอกาสในตอนนั้นมันได้ผ่านไปแล้ว

มองไปที่ประตู เจ้ายักษ์มันก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับไปไหน ผมทำทีไม่สนใจ นั่งฟังเพลง อ่านนิยายไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งเผลอหลับไป รู้สึกตัวอีกทีก็เช้าวันรุ่งขึ้น ความคิดแรกเมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาคือ เจ้ายักษ์ตาเดียวมันไปหรือยัง

พอเหลือบสายตาไปมองที่ประตูผมก็ต้องพบกับความผิดหวัง แต่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมผิดหวัง มันเป็นอย่างนี้มาหลายวันแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมเอาแต่หวังว่าสักวันมันจะหายไปเอง แต่ในความเป็นจริงมันไม่เคยหายไปไหน มันยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น

ผมเดินไปที่ประตูเพื่อที่จะมองมันให้เต็มสายตา ตัวมันใหญ่ขึ้นยิ่งกว่าเมื่อวาน ตัวมันใหญ่จนผมไม่รู้ว่าผมจะทำอะไรมันได้หรือเปล่า ถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่างตอนนี้ วันต่อๆ ไปมันก็คงจะจัดการได้ลำบากยิ่งกว่านี้อีก ผมต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว

แต่แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานผมก็คิดอย่างนี้ คิดว่าจะต้องทำอะไรสักอย่าง แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้ลงมือทำ วันก่อนๆ ก็เป็นแบบนี้ เป็นยังไงล่ะ ตอนนี้ตัวมันใหญ่ขนาดนี้แล้ว จะจัดการยังไง

ผมมองหน้ามัน ตาเดียวของมันจ้องผมเขม็ง มันแสยะยิ้มให้กับผมที่กำลังเหงื่อตก ผมยังไม่รู้หรอกว่าจะจัดการกับมันยังไง

แต่ยังไงวันนี้ผมก็ต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว วันนี้แหละ...

2007/Apr/17

I wrote this one 3 years ago in an email exchange with my friend. I don't quite remember what I was thinking when writing it, though. :)

Deep, I was sunken, down in my sleep.
Dream, or a nightmare, falling down the steep?
Dark, down the pit, the bottom I could not see.
Dead, this destiny, shortly I should soon be.

Sprung up to my mind was an image.
It was a portrait, before my fading consciousness,
As sweet as always be, as tender as always known,
For long. But the last time it would be.
I closed my eyes, holding the image 'til my final breath.

Deeper, I was sunken, down in my sleep.
Dream, or a nightmare, or a reality?
Darker, and darker it became, hearing my heart crying.
Dead, with words unspoken. Buried was my feelings,
Taken with me to the end.

2007/Jan/16

I cannot see myself.
Neither can they see me.
'Tis why I feel lonely.
Not that I have no-one.
'Cause I have all but me.